آریا بانو - ایرنا /عضو هیأت علمی دانشگاه تهران با اشاره به نتایج یک کارآزمایی تصادفی کنترلشده تأکید کرد: اجرای منظم تمرینات هوازی به مدت ۱۶ هفته، نهتنها موجب افزایش معنادار سطح استروژن در زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع ۲ میشود، بلکه با کاهش شلی مفصل زانو، پایداری این مفصل را بهطور قابل توجهی بهبود میبخشد.
فیروزه دهقان با اشاره به اهمیت این پژوهش گفت: دیابت نوع ۲ بهدلیل قند خون مزمن بالا، میتواند به بروز عوارض جدی در اندامهای حیاتی مانند قلب، اعصاب، چشم و کلیه منجر شود. از سوی دیگر، بسیاری از این عوارض با علائم دوران یائسگی همپوشانی دارند؛ اما بررسی اثر یائسگی بهطور خاص در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ کمتر مورد توجه قرار گرفته است».
بازار ![]()
وی افزود: یائسگی با کاهش چشمگیر هورمونهای جنسی همراه است و این مسئله میتواند متابولیسم گلوکز را مختل کرده و خطر دیابت را افزایش دهد. شواهد علمی نشان میدهد هورمونهای جنسی، بهویژه استرادیول، نقش کلیدی در تنظیم قند خون و حساسیت به انسولین دارند. علاوه بر این، نوسانات هورمونی میتواند موجب افزایش شلی مفاصل، بهخصوص مفصل زانو و در نتیجه، افزایش خطر آسیبدیدگی شود.
این عضو هیأت علمی دانشگاه تهران با تشریح هدف مطالعه اظهار کرد: این پژوهش با هدف بررسی اثر یک برنامه تمرین هوازی ۱۶ هفتهای بر شلی مفصل زانو و سطح هورمونهای استروئیدی جنسی در زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع ۲ طراحی و اجرا شد.
به گفته دهقان، در این مطالعه ۶۳ زن مبتلا به دیابت نوع ۲ بهصورت تصادفی به دو گروه تمرین هوازی و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین هوازی به مدت ۱۶ هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۶۰ دقیقه، تمرین دویدن با شدت متوسط انجام دادند. در طول این مدت، شلی مفصل زانو با آزمونهای استرس واروس و والگوس ارزیابی شد و سطح سرمی هورمونهای استروژن، پروژسترون، تستوسترون و ریلکسین در مراحل مختلف اندازهگیری شد.
وی با اشاره به نتایج تحقیق تصریح کرد: یافتهها نشان داد که پس از ۱۶ هفته، سطح سرمی استروژن در گروه تمرین هوازی بهطور معناداری افزایش یافت و همزمان شلی مفصل زانو کاهش پیدا کرد. این در حالی است که در مورد هورمونهای پروژسترون، تستوسترون و ریلکسین تغییر معناداری مشاهده نشد.
دهقان ادامه داد: کاهش شلی مفصل زانو، به معنای افزایش سفتی و بهبود پایداری آن است؛ موضوعی که میتواند خطر آسیبهای کششی و ناپایداری زانو را در زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع ۲ بهطور قابل توجهی کاهش دهد.
وی در جمعبندی تأکید کرد: نتایج این پژوهش نشان میدهد تمرینات هوازی منظم میتواند بهعنوان یک راهکار کمهزینه و در دسترس، همزمان بر شاخصهای هورمونی و اسکلتی - عضلانی اثر مثبت بگذارد و بهعنوان بخشی از برنامههای مراقبتی و مدیریتی دیابت نوع ۲ مورد استفاده قرار گیرد.