آریا بانو - خراسان / روانشناسان سالهاست تأکید میکنند آنچه «تنبلی» نامیده میشود، اغلب نشانهای از فشارهای روانی یا شرایط دشوار زندگی است. وقتی انجام کاری را به تعویق میاندازیم، شاید پای ترس از شکست، خستگی مفرط، فرسودگی شغلی یا کمبود حمایت در میان باشد، نه یک ویژگی ذاتی.
به گزارش فرارو، تنبلی صرفاً «کمکاری» نیست. هر بار که روی مبل دراز میکشید در حالی که میتوانستید کار بیشتری انجام دهید، خود را سرزنش نمیکنید. وقتی به دلیل بیماری مزمن توان کار زیاد ندارید یا از انجام وظایف بیمعنی پرهیز میکنید تا فرصتی برای تفکر عمیق داشته باشید، هیچکس شما را تنبل نمیداند. پس افراد دقیقاً چه زمانی از «تنبلی» احساس گناه میکنند؟
کاترین دِوُلدِر، فیلسوف دانشگاه آکسفورد، پیشنهاد میکند خودِ مفهوم تنبلی را بازتعریف کنیم. به باور او، تنبلی «کاهش تلاش بدون دلیل موجه» است و آنچه اهمیت دارد، جهتگیری تلاشها در مسیر اهداف ارزشمند است، نه صرفاً میزان کار.
در این نگاه، همیشه مشغول بودن فضیلت نیست. اگر زمان و انرژیمان را آگاهانه صرف خانواده، سلامت یا رشد فردی کنیم، کمتر کار کردن لزوماً تنبلی نیست، بلکه میتواند نشانه انتخابی هوشمندانه باشد. شاید پیش از سرزنش خود، بهتر باشد بپرسیم: واقعاً چه چیزی برای ما مهمتر است؟