آریا بانو - خراسان / انتخاب رشته ورزشی برای کودکان، بهویژه پیش ازبلوغ، فقط به معنای انتخاب یک فعالیت بدنی نیست؛ ورزش میتواند نقش مهمی درشکلگیری شخصیت و مهارتهای اجتماعی آن ها داشته باشد.
برای والدین مردد، ورزشهای گروهی مانند فوتبال و بسکتبال میتواند گزینههای مناسبی باشد.درفوتبال، کودک یاد میگیرد با همتیمیهایش همکاری کند، برای رسیدن به هدفی مشترک بجنگد، مسئولیت بپذیرد و دربرابرتیم مقابل رقابت کند. تعاملات مستقیم، چالشها و درگیریهای طبیعی درزمین بازی، به کودک کمک میکند هیجان خود را مدیریت کند، اختلافها را بشناسد و برای حل آن ها تلاش کند. همچنین میآموزد که گاهی همراه دوستانش پیروزمیشود و گاهی نیز با هم شکست میخورند؛ و شکست، پایان مسیرنیست.
رشته هایی مثل والیبال نیز ورزش گروهی و ارزشمندی است؛ اما چون بازیکنان دو تیم دردو سوی تورقراردارند و تماس مستقیم کمتری با یکدیگر دارند، میتوان آن را ازنظرتجربه تعاملات نزدیک و رقابت مستقیم، دراولویت بعدی قرارداد. ورزشهای انفرادی مانند شنا، دوومیدانی وژیمناستیک نیز به تمرکز، نظم و خودکنترلی کمک میکنند؛ اما از نظر تقویت کارگروهی و تعامل اجتماعی، دراولویت سوم قرار میگیرند.
بااینحال، مهمترین معیار، علاقه و استعداد کودک است. انتخاب اجباری والدین ممکن است او را از مسیر استعدادهای واقعیاش دورکند. همچنین نباید کودک را برای قهرمانشدن یا همیشه برندهبودن تحت فشار گذاشت. اجازه دهید درصورت بیعلاقگی، رشتهاش را تغییردهد؛ تجربه چند رشته ورزشی هیچ ایرادی ندارد. او سرانجام جای مناسب خود را پیدا خواهد کرد.