آریا بانو - آخرین خبر /چرا بعضی افراد با وجود اینکه می دانند طرف مقابل علاقه ای به آن ها ندارد، باز هم نمی توانند از فکر کردن به او دست بکشند؟ روان شناسان معتقدند عشق یک طرفه ممکن است به دلیل سازوکار پاداش مغز، خیال پردازی و حتی تجربه های عاطفی دوران کودکی، به نوعی وابستگی عمیق تبدیل شود.
عشق یک طرفه گاهی به اندازه پایان یک رابطه عاطفی واقعی دردناک است؛ حتی اگر دو نفر هیچ وقت وارد یک رابطه رسمی نشده باشند.
چرا مغز نمی تواند از عشق یک طرفه دست بکشد؟
وقتی عاشق کسی می شویم، سیستم پاداش مغز و مسیرهای مرتبط با دوپامین فعال می شوند. دوپامین در ایجاد احساس لذت، انگیزه و انتظار پاداش نقش دارد.
در یک عشق دو طرفه، دریافت محبت و توجه معمولاً قابل پیش بینی است؛ اما در رابطه یک طرفه، ممکن است فرد فقط گاهی یک لبخند، پیام محبت آمیز یا توجه کوتاه دریافت کند.
همین توجه های نامنظم می توانند وابستگی عاطفی را تقویت کنند؛ زیرا فرد مدام منتظر تکرار لحظه های خوشایند می ماند.
آیا عاشق خود آن فرد هستیم یا تصویری که از او ساخته ایم؟
یکی از دلایل ماندگاری عشق یک طرفه، خیال پردازی درباره طرف مقابل است.
گاهی افراد به جای شناخت واقعی شخصیت یک نفر، تصویری ایده آل از او در ذهن خود می سازند و ویژگی هایی را به او نسبت می دهند که ممکن است در واقعیت وجود نداشته باشند.
در چنین شرایطی، فرد بیشتر به آینده ای خیالی و رابطه ای که ممکن است شکل بگیرد وابسته می شود تا به واقعیت موجود.
نقش تجربه های کودکی در انتخاب های عاطفی
تجربه های عاطفی دوران کودکی نیز ممکن است بر روابط بزرگسالی تاثیر بگذارند.
برخی روان شناسان معتقدند افرادی که در کودکی محبت ناپایدار یا مشروط دریافت کرده اند، ممکن است در بزرگسالی ناخودآگاه جذب افرادی شوند که از نظر عاطفی در دسترس نیستند.
در روان شناسی، این الگو با مفهومی به نام «اجبار به تکرار» (Repetition Compulsion) شناخته می شود؛ یعنی فرد ممکن است الگوهای عاطفی گذشته را در روابط جدید تکرار کند.
چرا پذیرفتن جواب منفی این قدر دشوار است؟
وقتی یک رابطه مطابق انتظار ما پیش نمی رود، ذهن ممکن است بارها مکالمات گذشته را مرور کند و به دنبال پاسخ سوالاتی مانند «اگر رفتار دیگری داشتم چه می شد؟» یا «چرا من را نخواست؟» بگردد.
این نشخوار فکری می تواند وابستگی عاطفی را طولانی تر کند و کنار آمدن با واقعیت را دشوارتر سازد.
چگونه از عشق یک طرفه عبور کنیم؟
روان شناسان پیشنهاد می کنند به جای تمرکز بر تغییر احساسات طرف مقابل، نیازهای عاطفی خود را بهتر بشناسیم.
پرسیدن چند سوال می تواند نقطه شروع خوبی باشد:
• آیا واقعاً خود این فرد را دوست دارم یا تصویری خیالی از او ساخته ام؟
• آیا به امید تغییر احساسات او مانده ام؟
• چرا ارزش خودم را به توجه و علاقه یک نفر وابسته کرده ام؟
نکته مهم: دوست داشتن یک نفر به این معنا نیست که او موظف است همان احساس را داشته باشد. یک رابطه سالم به علاقه متقابل، احترام و امنیت عاطفی نیاز دارد. ارزش انسان نیز با پذیرفته شدن یا نشدن از سوی دیگران تعیین نمی شود.
منبع: Psychology Today
خبرنگار فاطمه ایزدی