آریا بانو - با نزدیک شدن به انتخابات ریاستجمهوری فرانسه در سال ۲۰۲۷، یک پرسش جالب مطرح شده است: آیا نامزدهای ریاستجمهوری میتوانند بدون علاقه به فوتبال وارد رقابت شوند؟ یا دستکم بدون اینکه خود را طرفدار فوتبال نشان دهند؟
به گزارش خبرفوری، این موضوع پس از آن دوباره مورد توجه قرار گرفت که چندین چهره سیاسی فرانسه همزمان با قهرمانی پاریسنژرمن در لیگ قهرمانان اروپا تلاش کردند حضور خود را در فضای فوتبالی برجسته کنند. برخی از نامزدهای احتمالی انتخابات، از جمله ادوار فیلیپ و گابریل آتال، با انتشار ویدئوها و واکنشهایی در شبکههای اجتماعی، همراهی خود را با این رویداد نشان دادند.
در آستانه آغاز جام جهانی فوتبال نیز به نظر میرسد سیاستمداران فرانسوی بار دیگر توجه ویژهای به این ورزش داشته باشند. امانوئل مکرون که علاقهاش به فوتبال از قبل شناخته شده است، در روزهای اخیر پیش از اعزام تیم ملی فرانسه به رقابتها، با بازیکنان و کادر فنی در مرکز تمرینی کلرفونتن دیدار کرد.
برونو کوترس، پژوهشگر علوم سیاسی، معتقد است فوتبال در سالهای اخیر به بخش مهمی از راهبردهای ارتباطی سیاستمداران تبدیل شده است. او توضیح میدهد که جام جهانی ۱۹۹۸ و قهرمانی فرانسه در آن مسابقات، نقطه عطف مهمی در رابطه میان سیاست و فوتبال بود؛ رویدادی که احساسات جمعی گستردهای ایجاد کرد و جایگاه فوتبال را در جامعه فرانسه بیش از پیش تقویت کرد.
بیشتر بخوانید:
پیشنهاد بیشرمانه اینفلوئنسر بدکاره به دروازهبان پاریس
کیم جون اون میخندد و بازیکنان تیم ملی زنان گریه میکنند | چرا تصویر استقبال رهبر کره جنجالی شد؟
اقتصاددانی که قهرمان سه دوره جامجهانی قبل را درست پیشبینی کرد | او قهرمان امسال را معرفی کرد
با این حال، همه با این روند موافق نیستند. برخی سیاستمداران معتقدند نمایش ظاهری علاقه به فوتبال میتواند مصنوعی و حتی آزاردهنده باشد. ساشا هولیه، نماینده مجلس و هوادار قدیمی مارسی، با کنایه میگوید: «از دوست نداشتن فوتبال بدتر، تظاهر به دوست داشتن آن است.» او معتقد است بسیاری از سیاستمداران تنها برای جلب توجه افکار عمومی به فوتبال نزدیک میشوند.
در مقابل، برخی دیگر بر اهمیت اجتماعی و فرهنگی این ورزش تأکید میکنند. کارل اولیو، نماینده مجلس و علاقهمند جدی فوتبال، میگوید سیاستمداران نمیتوانند نقش ورزش را نادیده بگیرند؛ زیرا ورزش موضوعاتی مانند اشتغال، آموزش، اوقات فراغت و حتی مسائل اجتماعی را در بر میگیرد.
محبوبیت فوتبال در فرانسه نیز این اهمیت را توضیح میدهد. بیش از ۹ میلیون نفر فینال لیگ قهرمانان اروپا را تماشا کردند و فینال جام جهانی ۲۰۲۲ میان فرانسه و آرژانتین بیش از ۲۴ میلیون بیننده داشت؛ آماری که رکورد تاریخی تلویزیون فرانسه محسوب میشود.
با این حال، فوتبال برای سیاستمداران هم فرصت است و هم خطر. از یک سو، آنها میتوانند خود را نزدیکتر به مردم نشان دهند، اما از سوی دیگر کوچکترین رفتار یا اشتباه ممکن است به سرعت در شبکههای اجتماعی به موضوعی جنجالی تبدیل شود.
در نهایت به نظر میرسد در فرانسه امروز، حتی اگر یک سیاستمدار عاشق فوتبال نباشد، نادیده گرفتن آن کار سادهای نخواهد بود.