آریا بانو - خراسان / من ۵۱ ساله هستم و شوهرم ۶۰ ساله. پسر ۱۰ سالهای داریم، اما مثل قدیم، انرژی و توان بازی با او را نداریم. او هم بیشتر یا گوشی دستش است یا دسته بازی. چه کنیم؟
مخاطب گرامی، تربیت فرزند، بیش از آنکه به توان جسمی والدین وابسته باشد، به کیفیت رابطهای بستگی دارد که با او شکل میدهند. کودکان در فضایی رشد میکنند که در آن احساس امنیت، پذیرش و شنیده شدن داشته باشند. آنها بیش از آنکه از توصیههای والدین بیاموزند، از رفتار، شیوه برخورد و سبک زندگی آنها الگو میگیرند. به همین دلیل، گفتوگوی صمیمانه، آموزش همراه با احترام، تشویق رفتارهای مطلوب و پرهیز از سرزنش و تنبیه، نقش بسیار مؤثرتری در رشد شخصیت کودک دارد تا صرفاً ساعتها بازی و سرگرمی. آنچه بیش از هر چیز در ذهن و قلب کودک ماندگار میشود، احساس دوست داشته شدن، مورد احترام قرار گرفتن و در دسترس بودن والدین است.
۱ به دنیای هیجانی فرزندتان نزدیک شوید
هر روز زمانی را به گفتوگو با فرزندتان اختصاص دهید. از او درباره اتفاقات مدرسه، دوستانش، نگرانیها، آرزوها و حتی موضوعات سادهای که برایش جالب است بپرسید. هنگام صحبت، با دقت به حرفهایش گوش دهید. اگر ناراحت، عصبانی یا هیجانزده است، به جای سرزنش یا بیاهمیت جلوه دادن احساساتش، ابتدا او را درک کنید و بگویید: «میفهمم که الان ناراحتی» یا «حق داری از این اتفاق ناراحت شوی.» این اعتبار بخشیدن به احساسات، به کودک احساس امنیت میدهد.
۲ کیفیت ارتباط را جایگزین کمیت کنید
لازم نیست ساعتهای طولانی با فرزندتان بازی کنید. حتی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه زمان اختصاصی در روز، اگر بدون تلفن همراه، با توجه کامل و همراه با گفتوگو یا یک بازی ساده باشد، میتواند احساس ارزشمندی را در او تقویت کند.
۳ فرصت ارتباط با همسالان را برای او فراهم کنید
در ۱۰ سالگی، ارتباط با همسالان نقش مهمی در رشد اجتماعی کودک دارد. اگر امکانش وجود دارد، او را در کلاسهای مختلف یا فعالیتهای گروهی ثبتنام کنید یا شرایط دیدار و بازی با همسالان را بیشتر فراهم کنید.
۴ خودتان را با دیگر والدین مقایسه نکنید
این مقایسه نهتنها کمکی به بهبود رابطه با فرزند نمیکند، بلکه باعث میشود والدین با احساس ناکافی بودن زندگی کنند.