آریا بانو - نخستین دختر ژیمناست ایران در بازی‌های آسیایی با بیان اینکه اگر فرصت حضور در مسابقات بین‌المللی بیشتری داشتم، قطعاً نتیجه متفاوتی در ناگویا به دست می‌آوردم، گفت: وقتی در مسابقات بیشتری شرکت می‌کنید، تجربه بیشتری به دست می‌آورید و استرس کمتر می‌شود و می‌توانید عملکرد بهتری داشته باشید.
هنگامه هادیانی اظهار کرد: خواهرم در ژیمناستیک فعالیت می‌کرد و قهرمان کشور بود. هفت ساله که بودم، خواهرم تازه ژیمناستیک را شروع کرده بود و با دیدن او به این رشته علاقه‌مند شدم. انتخاب ژیمناستیک تصمیم خودم بود؛ حتی خانواده تا حدودی نسبت به آینده این رشته تردید داشتند، اما من با علاقه و اصرار ژیمناستیک را ادامه دادم.
وی با بیان اینکه هیچگاه نمی‌خواهم تیم ملی ژیمناستیک را رها کنم، ادامه داد: در این ۶ ماه اخیر که تیم ملی ژیمناستیک بانوان شکل گرفت، از ابتدا در تیم ملی حضور داشتم و در این مدت تلاش زیادی کردم. بعد از این همه سال به این نقطه رسیده‌ام و اصلاً نمی‌خواهم ژیمناستیک و تیم ملی را کنار بگذارم.
اولین بانوی اعزامی مسابقات آسیایی ژیمناستیک پس از انقلاب در پاسخ به این پرسش که اگر به هفت‌سالگی برگردید، باز هم ژیمناستیک را انتخاب می‌کنید، بیان کرد: بله، قطعاً ژیمناستیک را انتخاب می‌کنم؛ چراکه ژیمناستیک را خیلی دوست دارم و فکر نمی‌کنم بتوانم رشته دیگری را جایگزین آن کنم.
وی درباره احساس خود در رابطه با اینکه به‌عنوان نخستین زن ژیمناست هنری ایران که پس از انقلاب در مسابقات آسیایی شرکت کرده است، گفت: احساس بسیار خوبی داشتم. در کنار هیجان، استرس هم وجود داشت؛ چراکه مسئولیت سنگینی بر دوشم بود. من اولین دختری بودم که پس از انقلاب در این رقابت‌ها شرکت می‌کردم و احساس می‌کردم باید راه را برای دختران دیگر باز کنم و نماینده خوبی برای ایران و ژیمناستیک کشور باشم. این مسئولیت سنگین بود، اما احساس خوبی از رسیدن به هدفم داشتم.
سطح رقبای آسیایی در رشته ژیمناستیک بسیار بالا بود
هادیانی درباره تفاوت خود با سایر رقبای آسیایی در ناگویا، تصریح کرد: تفاوت‌ها بسیار زیاد بود. بسیاری از رقبای ما از سنین ۱۰ سالگی یا حتی زودتر در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده بودند و تجربه رقابت در سطح بالا را داشتند. آن‌ها با تجهیزات مناسب و در شرایط تمرینی خوبی فعالیت می‌کردند، اما ما چنین شرایطی نداشتیم.
وی افزود: ۶ ماه پیش از مسابقات بود که متوجه شدیم امکان حضور در رقابت‌های خارج از کشور را داریم. طبیعی است که شرایط ما با ورزشکارانی که از سال‌ها قبل در مسابقات بین‌المللی حضور داشته‌اند، متفاوت باشد و تجربه کافی از فضای این رقابت‌ها نداشتیم. سطح ژیمناستیک ایران با سطح آسیا تفاوت داشت و شیوه برگزاری مسابقات نیز برای ما تجربه تازه‌ای بود. به همین دلیل، حضور در این رقابت‌ها با چالش‌های زیادی همراه بود.
می‌توانستم نتیجه بهتری در ناگویا کسب کنم
نخستین دختر ژیمناست ایران در بازی‌های آسیایی در پاسخ به این پرسش که آیا از رتبه سیزدهم در مسابقات آسیایی ناگویا راضی هستید، اظهار کرد: می‌توانستم نتیجه بهتری کسب کنم؛ اما تمام تلاش خود را انجام داده‌ام و در ادامه نیز تلاش می‌کنم عملکرد بهتری داشته باشم. اگر دوباره فرصت حضور در این مسابقات را داشته باشم، قطعاً از تجربه‌ای که به دست آورده‌ام استفاده می‌کنم تا عملکرد بهتری داشته باشم.
وی افزود: به دخترانی که رویای حضور در مسابقات آسیایی را دارند، می‌گویم از رویاهایشان دست نکشند؛ چراکه قطعاً روزی به آن‌ها خواهند رسید.
هادیانی با اشاره به مهم‌ترین مانع دختران ایرانی برای رسیدن به سطح اول آسیا در ژیمناستیک، تأکید کرد: تا پیش از این، نوع پوشش یکی از موانع اصلی رشته ژیمناستیک بود؛ زیرا پوشش مورد استفاده در مسابقات جهانی با پوششی که ما باید رعایت می‌کردیم، متفاوت بود. خدا را شکر که این مانع برطرف شد و اکنون می‌توانیم با حجاب خود در این مسیر قدم برداریم.
حضور در مسابقات آسیایی؛ رویایی که به آن رسیدم
وی درباره اردوها و مسابقات تدارکاتی پیش از اعزام به مسابقات آسیایی ناگو، تشریح کرد: اردوهای تیم ملی ژیمناستیک تنها در تهران برگزار می‌شد. حدود ۶ ماه، تقریباً هر دو هفته یک‌بار به تهران رفته و به مشهد بازمی‌گشتم تا در اردوها شرکت کنم. از نظر مسابقات تدارکاتی نیز فقط در یک رقابت شرکت کردیم که خردادماه مسابقات قهرمانی آسیا در چین بود که برگزار شد. ما در اردوهایی مانند اردوهای باکو یا ترکیه حضور نداشتیم و تمرینات تنها در تهران برگزار می‌شد.
عضو تیم ملی ژیمناستیک بانوان با تأکید بر سخت بودن مسیر رسیدن به ناگویا، اظهار کرد: زمانی که برای شرکت در اردوها به تهران می‌رفتم، در یک اتاق تنها بودم؛ چراکه فقط من به این مسابقات اعزام شده بودم. حدود ۶ ماه این شرایط را تجربه کردم و در تمام این مدت، مدام در مسیر رفت‌وآمد بودم.
وی افزود: در مسیر رسیدن به ناگویا، حواشی و مشکلاتی هم پیش می‌آمد که باید آن‌ها را پشت سر می‌گذاشتم. علاوه بر این، بدون مربی اعزام شدم و در ناگویا نیز کاملاً تنها بودم. با این حال، لذت رسیدن به هدف خود بسیار بیشتر از سختی‌های مسیر بود؛ چراکه حضور در مسابقات آسیایی رویایی بود که در نهایت به آن رسیدم.
ژیمناستیک خراسان رضوی ظرفیت پیشرفت زیادی دارد
هادیانی درباره ظرفیت‌های ژیمناستیک خراسان رضوی، تصریح کرد: قطعاً ژیمناستیک خراسان رضوی ظرفیت پیشرفت زیادی دارد. ورزشکاران خوبی در استان داریم. هرچند برخی از هم‌دوره‌ای‌های من، مدتی ژیمناستیک را کنار گذاشتند، اما نسل جدید توانایی خوبی دارند. امیدوارم امکانات بهتر شود و این ژیمناست‌ها بتوانند در شرایط تمرینی مناسبی فعالیت کنند تا به جایگاه خوبی برسند.
وی با اشاره به اینکه ژیمناستیک بانوان ایران تاکنون جایگاه ثابتی در سطح بین‌المللی نداشته است، ادامه داد: یکی از دلایل اصلی این جایگاه متزلزل ژیمناستیک بانوان، نداشتن حضور مستمر در مسابقات بین‌المللی بوده است. در سال‌هایی که در این رقابت‌ها شرکت نمی‌کردیم، طبیعتاً سطح مسابقات داخلی پایین‌تر از بازی‌های خارجی بود. وقتی ورزشکار در رقابت‌های جدی حضور نداشته باشد، فرصت چندانی برای پیشرفت پیدا نمی‌کند.
این عضو تیم ملی ژیمناستیک بانوان ادامه داد: مسابقات ژیمناستیک کشوری نیز به‌طور منظم برگزار نمی‌شد. من از دوران پس از کرونا تا سال گذشته در مسابقه‌ای شرکت نکردم؛ زیرا اساساً رقابت‌های کافی برگزار نمی‌شد. این شرایط باعث می‌شد انگیزه ورزشکاران کاهش پیدا کند و فرصت رشد از آن‌ها گرفته شود. در حال حاضر شرایط بهتر شده است. در همین ۶ماه گذشته، می‌توان پیشرفت را در سطح ژیمناستیک کشور مشاهده کرد و دید که ورزشکاران و مسئولان برای بهبود شرایط تلاش کرده‌اند.
تجهیزات استاندارد؛ مهم‌ترین مطالبه از فدراسیون ژیمناستیک
وی تاکید کرد: مطالبه اصلی از فدراسیون امکانات است. مهم‌ترین نیاز ما امکانات مناسب ژیمناستیک است. به وسایل و تجهیزات استاندارد، از جمله خرک و تشک‌های مناسب، نیاز داریم. امیدوارم نسل بعدی حمایت بیشتری دریافت کنند و امکانات بهتری در اختیار آن‌ها قرار گیرد. وقتی سالن‌های ژیمناستیک سایر کشورها را می‌بینیم، متوجه تفاوت تجهیزات می‌شویم. وسایل آن‌ها سالم و از تشک‌های استاندارد و پیشرفته استفاده می‌کنند؛ اما ما از چنین امکاناتی برخوردار نیستیم.
هادیانی درباره سخت‌ترین مصدومیت دوران ورزشی خود، گفت: در طول دوران ورزشی‌ام مصدومیت‌های زیادی داشته‌ام. برای مثال، یک بار از ناحیه تاندون پا دچار آسیب شده و مدتی از مسابقات دور ماندم. اما شاید شدیدترین مصدومیت مربوط به شکستگی پاشنه پا بود؛ به‌طوری‌که این ناحیه به‌شدت آسیب دید و حدود ۶ ماه نتوانستم راه بروم. خوشبختانه عمل جراحی موفقیت‌آمیز بود و پزشکان گفتند می‌توانم دوباره به ورزش برگردم.
وی به این پرسش که آیا این مصدومیت‌ها باعث نشد تسلیم شوید و ژیمناستیک را کنار بگذارید، پاسخ داد: نه؛ چراکه رسیدن به این نقطه، یکی از مهم‌ترین اهداف زندگی‌ام بوده است. من همواره می‌خواستم به اینجا برسم. در مسیر رسیدن به هدف، چرا باید به دلیل سختی‌ها از آن پشیمان شده یا عقب‌نشینی کنم؟ به همین دلیل، هیچگاه پشیمان و تسلیم نشدم.
عضو تیم ملی ژیمناستیک بانوان با بیان اینکه اگر فرصت حضور در مسابقات بین‌المللی بیشتری داشتم، قطعاً نتیجه متفاوتی در ناگویا به دست می‌آوردم، ادامه داد: وقتی در مسابقات بیشتری شرکت می‌کنید، تجربه بیشتری به دست می‌آورید. حتی میزان استرس نیز در نتیجه تأثیر دارد؛ وقتی با فضای مسابقات آشناتر باشید، استرس کمتر می‌شود و می‌توانید عملکرد بهتری داشته باشید.
وی تصریح کرد: دوست دارم در آینده هنگامه هادیانی را با عنوان نخستین بودن به یاد آورند. من نخستین دختر ژیمناست ایران هستم که پس از انقلاب توانسته در بازی‌های آسیایی شرکت کند. این موضوع و عنوان نخستین بودن، می‌تواند دلیل خوبی باشد تا مردم نامم را به خاطر بسپارند.
نگاه به المپیک به عنوان یک هدف جدی؛ نه رؤیا
هادیانی درباره اهداف بعدی خود در رشته ژیمناستیک، گفت: هدف اصلی رسیدن به سکو و کسب مدال در مسابقات آسیایی بعدی است. همچنین می‌خواهم در مسابقات جهانی و المپیک شرکت کنم و برای رسیدن به این اهداف تلاش خواهم کرد. امیدوارم بتوانم به این جایگاه برسم و به المپیک به عنوان هدف جدی نگاه می‌کنم.
وی با تأکید بر اینکه ورزش همواره اولویت اول زندگی من بوده است، ادامه داد: ورزش بخش مهمی از زندگی من است، اما در کنار آن، کارهای دیگری هم انجام می‌دهم. نمی‌خواستم صرفاً در حوزه ورزش ادامه تحصیل بدهم و رشته روزنامه‌نگاری انتخاب کردم؛ چراکه دوست داشتم هنرهای دیگری نیز یاد بگیرم و تجربه‌های متفاوتی داشته باشم. با این حال، ورزش همواره اولویت نخست زندگی من بوده است اما تلاش می‌کنم میان بخش‌های مختلف زندگی تعادل برقرار کنم.
عضو تیم ملی ژیمناستیک بانوان در پاسخ به اینکه به دلیل دختر بودن، برای رسیدن به سطح اول آسیا به تلاش بیشتری نیاز داشتید، تصریح کرد: بله، قطعاً همین‌طور بود. شرایط تمرینی که برای پسران فراهم می‌شد، برای دختران وجود نداشت و این مسئله از همان سال‌های ابتدایی فعالیت من دیده می‌شد. زمانی که ژیمناستیک را شروع کردم، سالن تمرین همه روزه در اختیار پسران بود و دختران تنها سه تا چهار ساعت فرصت داشتند در سالن تمرین کنند.
وی افزود: توجه و امکانات بیشتری به پسران اختصاص داده می‌شد و دختران در حاشیه قرار داشتند. از طرف دیگر، پیش از این، مسابقات بین‌المللی ژیمناستیک بانوان نیز برگزار نمی‌شد و حضور دختران در این رشته چندان جدی گرفته نمی‌شد. این شرایط باعث می‌شد احساس کنم باید بیشتر تلاش کنم و ثابت می‌کردم که من هم می‌توانم به جایگاهی مشابه پسران برسم و حتی با وجود تمام موانع، عملکرد خوبی داشته باشم.
هادیانی با اشاره به حمایت‌هایی که در این مسیر صورت گرفت، تصریح کرد: هیأت ژیمناستیک خراسان رضوی و فدراسیون ژیمناستیک در طی این ۶ ماهی که عضو تیم ملی شده بودم، حمایت‌های بسیاری انجام دادند و برای هموار شدن این مسیر تلاش کردند تا در نهایت شرایطی فراهم شد تا بتوانیم در مسابقات بین‌المللی حضور پیدا کنیم. حمایت‌هایی که مربی و خانواده‌ام داشتند نیز باعث شد که به این نقطع برسم.