آریا بانو - قهرمان تکواندو آسیا میگوید که تمام هدفش کسب مدال طلای المپیک است و تا آن زمان راضی نخواهد شد.
ابوالفضل زندی درباره کسب عنوان قهرمانی در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا گفت: خدا را شکر میکنم که پس از قهرمانی در دو رویداد مهم جهان در ردههای بزرگسالان و زیر 21 سال، این بار در رقابتهای قهرمانی آسیا موفق شدم سومین مدال طلای خود را به دست آورم. آسیا مهد تکواندو جهان و از بالاترین سطح فنی برخوردار است؛ بهطوری که اصلیترین رقبای ما نیز در همین قاره حضور دارند. در این دوره از مسابقات پس از چهار مبارزه خوب توانستم به مدال طلا برسم.
وی درباره قهرمانی مقتدرانهاش در رویدادهای اخیر گفت: در فینال مسابقات قهرمانی آسیا مقابل حریفی از کرهجنوبی قرار گرفتم که یک سال و نیم پیش به او باخته بودم، اما این بار توانستم نتیجه را به سود خود رقم بزنم و با اختلاف خوبی او را شکست دهم. در این دوره شایسته دریافت عنوان فنیترین بازیکن مسابقات نیز بودم؛ چرا که حتی یک راند را هم واگذار نکردم.
قهرمان تکواندو آسیا درباره دلایل عدم دریافت عنوان فنیترین بازیکن مسابقات اظهار داشت: برخی قوانین برای این رقابتها در نظر گرفته شده بود که به نظر من چندان درست نبود. با استناد به همین قوانین، عنوان فنیترین بازیکن به ورزشکاری از کرهجنوبی رسید. در مسابقات قهرمانی جهان نیز یک راند را واگذار نکرده بودم و قرار بود این عنوان به من تعلق بگیرد، اما آنجا هم این اتفاق رخ نداد. خدا را شکر در سه رویداد اخیر یک راند را نیز از دست ندادهام.
زندی درباره نایب قهرمانی تیم ملی ایران در آسیا گفت: واقعاً شایسته قهرمانی بودیم و تنها یک بدشانسی مانع رسیدن ما به این عنوان شد. در روز پایانی مسابقات، برای قهرمانی آسیا تنها به یک پیروزی مقابل کرهجنوبی نیاز داشتیم. امیررضا صادقیان در دیدار نیمهنهایی در صدم ثانیه نتیجه را واگذار کرد و در نهایت تیم ما نایبقهرمان شد. نایبقهرمانی نیز نتیجه ارزشمندی محسوب میشود و قسمت ما این بود. ایران نیمی از هشت مدال طلای این رقابتها را به دست آورد که بهخوبی اقتدار تکواندو کشورمان را نشان میدهد. همچنین در مغولستان بیشترین تعداد مدال طلای تاریخ حضور ایران در یک دوره مسابقات قهرمانی آسیا را کسب کردیم.
وی درباره اهداف آینده خود یادآور شد: بارها گفتهام که همه این مسابقات را بخشی از مسیر رسیدن به مدال طلای المپیک میدانم. با وجود ارزشمند بودن تمام این افتخارات، تا زمانی که به مدال طلای المپیک نرسم، رضایت کامل نخواهم داشت. تمام هدف و آرزوی من کسب مدال طلای المپیک است و دوست دارم به عنوان یک اسطوره از من یاد شود. در حال حاضر تلاش میکنم به گونهای مسابقه بدهم که حتی پس از کسب مدال المپیک نیز نامم در یادها بماند. به تمام رویدادهای پیش رو تا المپیک به چشم بخشی از این مسیر نگاه میکنم؛ مسیری که ممکن است در برخی مسابقات به نتایج مطلوب منتهی شود و در برخی دیگر نه.
قهرمان تکواندو جوانان جهان درباره انگیزههای خود برای کسب مدال طلا در بازیهای آسیایی ناگویا گفت: شخصیت من به گونهای است که فرقی نمیکند در یک تورنمنت معمولی حضور داشته باشم یا در مسابقات قهرمانی جهان، بازیهای آسیایی و قهرمانی آسیا؛ همیشه دوست دارم بهترین نتیجه ممکن را کسب کنم. مسابقات مهم زیادی را پشت سر گذاشتهام و تجربه لازم را نیز به دست آوردهام. از این پس باید از تواناییها و تجربیات خود برای دستیابی به بهترین نتایج استفاده کنم. در حال حاضر بازیهای آسیایی مهمترین رویداد پیش روی من است و تمریناتم را از سر گرفتهام تا در ناگویا بهترین عملکرد را داشته باشم.
زندی درباره قرار گرفتن نامش در میان نامزدهای انتخاب «آقای ورزش ایران» در سال گذشته تصریح کرد: واقعاً اطلاعی از شرایط نداشتم و حتی نمیدانستم جزو نامزدها هستم. زیاد به این موضوع فکر نمیکنم و معتقدم اگر شایستگی آن را داشته باشم، این عنوان را به دست خواهم آورد. اگر هم از نگاه مردم شایسته نباشم، طبیعی است که انتخاب نشوم. این مراسم هر سال برگزار میشود و امیدوارم روزی عنوان آقای ورزش ایران را کسب کنم. خدا را شکر سال جدید را با مدال طلا آغاز کردم و اگر در ناگویا نیز به طلا برسم، باز هم میتوانم در میان نامزدهای این عنوان قرار بگیرم.
وی درباره خوشحالی معروف خود و حرکت تاجگذاری پس از کسب عناوین قهرمانی گفت: زمانی که در 17 سالگی از رده نوجوانان به تیم ملی بزرگسالان دعوت شدم، در مسابقات گرندپری حضور پیدا کردم. در یکی از این رقابتها توانستم در یک روز نفرات اول، دوم و سوم رنکینگ جهان را شکست دهم و این موفقیت در تورنمنتهای بعدی نیز تکرار شد. با این حال، مربیان وقت تیم ملی با توجه به شرایط سنیام صلاح ندانستند مرا به مسابقات جهانی باکو اعزام کنند و به همین دلیل فرصت حضور در آن رقابتها را از دست دادم. از همان زمان تصمیم گرفتم اگر روزی در این وزن به عناوین قهرمانی برسم، این حرکت را انجام دهم. از 17 تا 20 سالگی برای تحقق این هدف صبر کردم و در نهایت توانستم آن را عملی کنم.